تبلیغات
معماری سورئالیسم - تادائو آندو
 
چهارشنبه 17 فروردین 1390

در 13 اكتبر 1941 میلادی در اوزاكای ژاپن دیده به جهان گشود، در سالهای 69-1962 م . تعالیم خود آموخته و غیر آكادمیك خود را به عنوان یك معمار با سفرهای آموزشی به اروپا، آمریكا و آفریقا و مطالعه بر روی خانه های فرانك لویدرایت و كارهای مدرنیسم قدیمی (كلاسیك) تكمیل كرد.افزایش كمی آثار او در سطح معماریهای مسكونی، كلیساها، موزه ها و مجتمع های تجاری بزرگ، و … با تكیه ای مداوم و تقریباً انحصاری بر ساختارهای بتن مسلح بزرگ و نمایان است كه عظمت را در معماری او فزونی می بخشد. او واسطه ای میان شرق و غرب است، و بتن را ـ با اینكه از مواد جدایی ناپذیر جنبش مدرن اروپاست ـ در جهت نشان دادن زیبایی شناسی شرقی به كار می برد. اولین تمرین معماریش را در سال 69 م . در اوزاكا آغاز كرد و تاكنون بیش از صد و پنجاه پروژه معماری را طراحی كرده است.او از با نفوذ ترین معماران پست مدرن نسل دوم ژاپن محسوب می شود. توجه عمده وی بر تفلیق فرمهای مدرن با مفاهیم و شیوه های سنتی ژاپن استوار است ؛ به بیان دقیق تر، هدف او تغییر معنای طبیعت از گذرگاه معماری است. مصالح معماری آندو، بتن خام، خورشید، آسمان، سایه و آب است یا به عبارت بهتر، فضا. تأكید او بر این نكته است كه استفاده كنندگان از بنا باید طبیعت را تجربه و احساس كنند و اینها همه ریشه در سنت منطقه ای زیستگاه او ـ كانزایی ـ دارد.عناصر اصلی و متناقص معماری آندو عبارتند از نظم، مردم و احساسات انسانی. او در معماری خود، به گونه ای متضاد آنها را با هم ارتباط می دهد و میان آنها تفاهمی ایجاد می كند:فرم در برابر فرم و فضا، داخل در برابر خارج و طبیعت در برابر هندسه ....

آندو از جذابیت فرم صرفنظر كرده و بر جذابیت فضا تأكید می ورزد. او اعتقاد دارد كه فرم، از تأثیر فضایی می كاهد و در نتیجه، جذابیت معماری را محدود می كند..به اعتقاد او، ارحجیت دادن به فرم به معنای ارجحیت دادن به حس بینایی در میان پنج حس و عدم توجه به عمق فضایی است. در نتیجه او در پی نفی فرم به مفهوم به كارگیری فرمهای ساده و انكار ساده و انكار فرمهای پیچیده است. (نفی تصویر صرفاً بصری در فضا). معماری او، معماری نفی و انكار است. او جامعه مدرن و جهانی بودن را نفی می كند. اولین چیزی كه آندو نفی كرده، مفاسد جامعه مدرن و ارزشهای آن است. (برای مثال، مقولة راحتی) آندو راحتی مدرن را نفی كرده، تلاش می كند ارتباط پویایی با جهان برقرار كند. او راحتی را از معماری خود دور می كند و به جای آن امكان حضور انسان و طبیعت را در كالبد معماری اش فراهم می سازد.او كارهای متعددی تاكنون انجام داده است كه 8 اثر برترش كه اهداف و تفكرات او را به خوبی جلوه گر می سازند را نام می بریم:-نمازخانة كوه روكو (كلیسای باد)-كلیسای روی آب-كلیسای نور-معبد آب-خانه Raw -مجتمع تجاری تایمز 2-پروژه ناكانو شیما 2-موزه نائو شیما .ویژگی های شاخص معماری آندو، نظم، مردم و احساسات انسانی است. بنابراین، بر اساس الهاماتی كه او از این سه عنصر گرفته، پروژه های او را می توان دسته بندی كرد. در معماری آندو، عناصر به شكلی متضاد با هم مرتبط می شوند. بنابراین، فرم در مقابل فرم و فضا، داخل در برابر خارج و طبیعت در برابر هندسه قرار می گیرد. به عبارت دیگر، معماری او حاصل ارتباطی است كه بین این عناصر وجود دارد. برای آشنایی و شناخت بیشتر، كارهای آندو را بر اساس ساختار و كالبد به سه بخش معماری یگانه انگاری، دو گانه انگاری و كثرت گرایی تقسیم بندی می كنیم. آن دسته از كارهایی كه در شمار معماری یگانه انگاری قرار می گیرند، دارای فرمی خالص، طراحی واضح و فضایی قومی هستند. این نوع معماری، بیشتر در خانه ها و كلیساهای كوچك دیده می شود. در این فضاها، با آرامشی روبرو می شویم كه یادآور فضای سنتی چاپخانه های ژاپنی است. در این فضا، بر اساس ریتمی وحدت بخش، كل به جزء تبدیل می شود. این ریتم، حتی در نور و سایه نیز تكرار می شود. در معماری دو گانه انگار، آندو روش خاص خود را اعمال می كند. به عبارتی، روش او از هیچ نوع معماری دیگری تأثیر نپذیرفته است. در آنجاست كه آندو از فرم بیضوی استفاده می كند؛ ولی در معماری دو گانه انگار، فضا بر اساس نیروی پویا شكل می گیرد. این نیرو، از تضاد بین فرم و فضا حاصل می شود. در این نوع معماری ـ بر خلاف معماری یگانه انگار كه فرم بر فضا غالب است ـ فرم و فضا دارای ارزش یكسانی است و در اینجاست كه نوآوری های آندو تجلی می یابد.
معماری كثرت گرایی آندو شامل تعداد زیادی از كارهای او از سال 1985 به بعد می باشد. این معماری، با فرم های متنوعی كه دارای جهت گیریهای مختلفی است، شناخته می شود. در اینجا، تمركز فضایی كه در معماری یگانه انگار وجود داشت، متلاشی و پراكنده می شود و بیشتر به سوی روشنایی و پویایی نیل می كند. فرم از نظر بصری، سبك تر شده و پراكنده می شود. بنابراین در طراحی، فضا از تركیبات مختلفی شكل می گیرد. از این روست كه در كارهای آندو، روش ها و مقیاس های متنوعی دیده می شود.





طبقه بندی : معماران، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


معماری سورئالیسم
درباره وبلاگ

معماری چیزی جز تمنای زمان برای فضایی زنده متغیر و جدید نیست. درست است كه معماری بر روی حقایق مسلم بنا گردیده است اما زمینه كار اساسی آن تسلط معانی است. معماری، اراده زمان است كه به فضا تبدیل شده است. زنده، شاداب و جدید .

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :